Tómatsósan

Ég er ótrúlega utan við mig þessa dagana... hef til að mynda tvisvar staðið í verslun og ekki getað borgað því ég gat ekki fyrir nokkurn mun munað pinnið á kortinu mínu (sem þó hefur verið það sama í ca 8 ár!) Gleymdi að senda veisluglöðu dóttur mína í barnaafmæli sem henni var boðið í ( eigum við eitthvað að ræða dramað? ) og svo er það málið með tómatsósuna....

Börnin okkar Axels hafa aldrei verið neitt sérlega skemmtileg þegar kemur að matmálstímum, á tímibili var ég að hugsa um að gera bissness úr þessu, bjóða uppá sérlega "getnaðarvarnarkvöldverði" þ.e, eftir að hafa setið einn kvöldverð með okkur þá yrðu allar hugmyndir um barneignir úr sögunni.
Stelpurnar hafa ákveðið að allt sem ég eldi sé ýmist vont, of heitt, of kalt, ekki nógu bleikt o.s.frv.

En nú er annað uppi á teningnum því nú er tómatsósan komin til sögunnar- allt virðist smakkast mun betur með góðu dassi af tómatsósu (já já ég veit allt um sykurinn, slæma ávana og allt það...) Sjáiði til tómatsósan gaf mér á ný ákveðna lífslöngun og hér á bæ hef ég ákveðið leyfa tómatsósutímabilinu að renna sitt skeið í guðsfriði.

Um helgina áttum við enga tómatsósu, hún hafði jú verið á innkaupalistanum í Bónusferðinni, en þar var hún ekki til í réttum umbúðum (miklar seremóníur sjáiði til). Ég fór í litlu hverfisbúðina okkar báða dagana um helgina, gleymdi í bæði skiptin að kaupa tómatsósu og við betluðum hana því af ættingjum okkar sem voru staddir hér á ættarmóti ( heil helgi...við þurftum alveg að betla nokkrum sinnum sjáiði til). Í gær fórum við hjónin svo sitthvora ferðina í búðina- áfram engin tómatsósa. Það var svo rétt fyrir lokun í gærkveldi að ég geri mér enn eina ferðina í búðina, komin á kassan og við það að fara að borga þegar dásemdardrengurinn á kassanum spyr "var það eitthvað fleira?". Þá kviknaði ljósið "JÁ mig vantar tómatsósu".

Heimilisfriðnum bjargað næstu vikuna!
(Við vorum nefnilega líka *hóst hóst* búin að klára restina úr flöskunni sem við stálum hjá tengdó)

Síðar

Heiða