Vandræðaleg rómantík

Það er hugsanlegt að ég sé minnst rómantískasta manneskja  í heimi. Ég hef alveg nokkrum sinnum reynt við þessa hugsun en rómantík á bara illa við mig. Mér finnst jú gaman að hafa fínt og fallegt í kringum mig og kveikji mikið á kertum- ég held að það sé það lengsta sem ég kemst í átt að rómantík.
Ég vil engin rósablöð í mitt rúm.

Ég er því alltaf jafn feginn að eiginmaðurinn hafi þekkt mig það vel þegar að hann bað mín að hann var ekkert að skella sér á skeljarnar....það hefði nú algjörlega eyðilagt mómentið þegar ég hefði farið að garga á manninn að standa í lappirnar!

Það er þó ágætt að við hjónin erum bæði svo til gjörsneydd rómantískri hugsun ( þrátt fyrir einstaka öskur og skapvonsku frá mér þar sem ég saka hann um að gera aldrei neitt fyrir mig!) Ég eina sögu til sönnunar sameiginlegri órómantík okkar. Hún er á mörkum þess að vera of vandræðalega til að birta hér, en ég er þekkt fyrir margt annað en að vera hrædd um að gera mig að fífli.
Kvöld eitt fyrir mörgum árum ætlaði ég svo sannarlega að bæta mig í rómantíkini og eftir kvöldmat og þetta venjulega heimilisstúss klæddi ég mig upp í fallega silkináttkjólinn sem ég hafði fengið í jólagjöf frá téðum eiginmanni og taldi mig vera gefa það bersýni lega í ljós hversu rómantísk ég væri og hvað væri í vændum. Eiginmaðurinn þurfti svo að rétt skreppa frá til að sinna vinnunni og ég vitaskuld nýtti tækifærið og kveikti á kertunum og gerði kósý. Svo kemur eiginmaðurinn  aftur tilbaka....nema hvað að þá var hann með  mömmu sína og pabba í eftirdragi og fannst upplagt að við færum að spila!

Kjóllinn góði hefur legið óhreyfður inni í skáp síðan, enda ég svona meiri týpan fyrir stórar náttbuxur og ullarsokka!

HP